Na het zware verlies vorige
week is de druk van mogelijke deelname aan de eindronde definitief voorbij, wat
ook te zien was aan de wedstrijd. Het werd voor ons een duidelijke
einde-seizoenmatch. Secile staat op een degradatieplaats en zal nog alles uit
de kast moeten halen om niet naar derde te zakken.

We trokken zoals altijd vol
in de aanval maar dikwijls liep het in de finale fase fout wat maakte dat we na
7’ in de omschakeling de 0 – 1 binnenkregen. Amper afgetrapt of de bordjes
hingen gelijk 1 – 1. Sicile wou absoluut iets meenemen vanuit Berlaar en
opnieuw kregen we in de omschakeling een doelpunt binnen 1 – 2.

De manier waarop we de eerste
2 doelpunten tegen kregen was lachwekkend en hoort eerder thuis in het
duiveltjesvoetbal.

Ook de spelers van Sicile
dachten blijkbaar hetzelfde want 1’ later hielpen ze ons aan de gelijkmaker via
een owndoelpunt.

Op dat moment schoten we
wakker en liepen uit tot 4 – 2.

Sicile scoorde nog de
aansluitingstreffer, maar via een schitterende combinatie stond de 5 – 3 ruststand
op het bord.

In het eerste kwartier van de
tweede helft was er weinig te beleven. Wij hadden de wedstrijd onder
controle maar misten enkele kansen. Toch viel de 6 – 3 waarna Sicile opnieuw
tegen scoorde 6 – 4. Even opnieuw op het gaspedaal leidde tot een 8 – 4
voorspong met nog 1 minuut op de klok. Match gespeeld, concentratie weg
en hop een doelpuntje tegen. Eindstand 8 – 5.

Aanvallend was het vrij
degelijk maar verdedigend was het nog slapper dan een pudding, wat uiteraard
normaal is als je met een voltallig aanvallend ingestelde spelerskern aan de
aftrap komt. Zolang we maar meer scoren dan onze tegenstanders is er geen
probleem.

We hebben op geen enkel
moment het gevoel gehad de wedstrijd niet naar ons toe te kunnen trekken.

Volgende week spelen we onze
laatste thuiswedstrijd van het seizoen tegen Morlanwelz, de knokploeg uit
de heenronde. Ik hou mijn hart al vast.