Vandaag kregen we de tweede uit de rangschikking op bezoek. De wedstrijd startte  vrij gelijk opgaande en aan beide zijde vielen een aantal kansen te noteren.  De aanvallers bleken minder scherp te staan dan de verdedigers.  Uiteindelijk konden we toch verdiend de 1 – 0 scoren na een vrij gesloten eerste helft.  We dachten met deze krappe voorsprong de rust te halen maar net voor affluiten werd een duidelijk fout begaan op een van mijn spelers.  De ref liet begaan en de 1 – 1 ruststand stond op het bord.

Na de rust kwam het echte karakter en spelstijl van All Blacks boven en met nog 10’ te gaan stond de 3 – 1 op het bord. Opnieuw besloot de ref om de Familie wat te helpen en na een denkbeeldige fout was de aansluitingstreffer een feit 3 – 2. We waren amper bekomen of de gelijkmaker hing tegen de touwen na een collectief zwak verdedigen.  Als je meer met de scheidsrechterlijke beslissingen bezig bent dan met het spel krijg je het deksel op de neus. In de allerlaatste seconde van de wedstrijd maakte La Louvière nog een 6de fout en konden we de overwinning binnenhalen via een 10-metertrap. Spijtig genoeg werd deze gemist en moeten we tevreden zijn met een gelijkspel.

Dit voelt eerder aan als een nederlaag want we misten tal van open kansen om de Familie af te straffen.  Het cadeau in de vorm van een 10-metertrap voor de 2 gekregen tegendoelpunten hebben we niet in ontvangst genomen.

De ref floot een prima wedstrijd maar maakte 2 cruciale fouten waardoor we 2 doelpunten incasseerden. Wat doen we als club fout om bijna wekelijks in de zeik te worden genomen ?

In een reeks waarin iedereen van iedereen kan winnen zijn dergelijke fases doorslaggevend.  Normaal moeten we 3 à 4 punten meer hebben en staan we, zonder echt top te spelen,  binnen de top-3. We missen ook wat koelbloedigheid om op beslissende momenten onze tegenstander de genadeslag te geven.

Volgende week is er geen match en op 8/11/19 spelen we thuis tegen Evere in het kader van de Beker van België.