Na de zware 8 – 0 pandoering in de heenwedstrijd was het vandaag bang afwachten wat de wedstrijd zou brengen, te meer omdat we af te rekenen kregen met een aantal afwezigen.  Met 1 zieke speler en 2 spelers die weken lang niet in zaal gespeeld hadden traden we aan tegen de virtuele leider. Om niet opnieuw naar de slachtbank geleid te worden werd er tactisch bijgestuurd en verliep het plan vlekkeloos.

MFC nam een vliegende start maar creêerden amper uitgespeelde kansen omdat we verdedigend waanzinnig sterk stonden te spelen.  Logischer wijze kwamen we dan ook 1 – 0 voor.  Na een dom balverlies werd de gelijkmaker gescoord maar lang kon MFC niet van de vreugde genieten.  Een terechte strafschop zorgde ervoor dat de 2 – 1 ruststand op het bord stond.

Na de rust probeerde MFC ons onder druk te zetten met hoge pressing maar dat bleek een foute keuze.  In onze ploeg zit meer dan voldoende voetballend vermogen om onder de druk uit te voetballen en we kregen 5 à 6 uitgespeelde kansen.  Toch viel de 2 – 2 onder impuls van een zwakke leiding.  Iedereen had het gevoel dat de ref het niveau niet aankon of een mindere dag had en er ontstond gemor op de tribune.  Zouden we hierdoor opnieuw onverdiend en onterecht puntenverlies leiden? Maar op dat moment komt de mentaliteit van All Blacks boven en scoorde we opnieuw 2 prachtige doelpunten en lag de 4 – 2 eindstand vast.  De ref strooide nog wat met gele kaarten, floot nog wat ingebeelde fouten en liet bovendien nog eventjes 3 minuten overspelen, maar we gaven geen krimp met een mentaliteit van “eerder dood te vallen dan op te geven”.

Na het laatste fluitsignaal ging 1 van de spelers van MFC nog wat kabaal maken in de tribune maar hij viseerde de verkeerde persoon.  Frustratie zal wel de oorzaak geweest zijn.

We speelden een waanzinnig sterke partij tegen een zeer sterke tegenstrever. De laatste weken spelen we echt wel heel sterk een attractief voetbal en scoren telkens pareltjes van doelpunten.

2de Nationale A blijft toch een vreemde reeks.

Volgende week trekken we naar streekgenoot HOVE waarna een tweeluik in La Louvière op het appél staat.  Eind februari maken we de balans op en zien we waar we staan en wat nog mogelijk is.