We stonden voor een moeilijke verplaatsing naar Chievo, een ploeg die de laatste maanden amper iets weggeeft. Wij begonnen heel sterk aan de wedstrijd en scoorden snel de 0-1. Chievo scoorde nog tegen 1-1 maar vanaf dan trokken we de match volledig naar ons toe. Bij 1-4 stond Chievo al met 6 fouten. Toen 1 van onze spelers alleen op doel afging werd hij langs achter onderuit getrapt en ipv strafschop en een gele kaart viel de 2-4 aan de overzijde en krijgen wij een geel karton. Het was een eerste kantelpunt in de wedstrijd want op dat ogenblik had het 1-5 moeten staan. Uiteindelijk gingen we rusten met een onterechte 2-4.

Na de rust liepen we opnieuw een doelpunt uit 2-5 waarna er een tweede kantelpunt kwam. Weer werd een speler van ons onderuit gehaald maar zijn schot vloog toch in doel, 2-6 zou je denken maar de ref keurde het doelpunt af en we voelden dat hij een hoofdrol opeiste. Concentratie weg en we kregen nog 3 doelpunten binnen nadat de bal telkens enkele malen was afgeweken. Dus dat geluk hadden we ook niet mee. Een laatste aanval leverde nog bijna de winst op maar een speler van Chievo hield met een hoge karatetrap de bal nog uit doel. 

Eindstand 5-5. Chievo vierde het punt alsof ze kampioen gespeeld waren en terecht want ze konden er absoluut geen aanspraak op maken.  Het was een wedstrijd met een verschroeiend tempo waarbij we weeral moeten toezien hoe iemand anders dan de spelers de wedstrijd beslist. Zielig… en ik word het stilaan beu dat mijn spelers geen loon naar werken krijgen. 

Ik ben fier op mijn spelers want wat zij bij momenten laten zien is heel knap. Anderzijds ben ik enorm teleurgesteld in de arbitrage dit seizoen. 

De teller van de gestolen punten staat ondertussen op 7 wat waarschijnlijk teveel is om nog aanspraak te kunnen maken op een gunstige rangschikking.